Paghihintay sa Alaala

Gaano katagal ang isang taon para makalimot?
Inisip na tama ang naging desisyon
Lumayo para lumago at matuto
Pero ngayon, puso ang nadudurog

Sa kuwento na lamang nakikita
Di man lang sa panaginip nabuo ang alaala
Nagsulat, nanuod, nagbasa, naglaho ng lubusan
Ginawa ang lahat para ikaw ay makalimutan

Pero sa iilang pasaring na lang lumalaya
Bawat litanyang iniiwasan, kalasag ng ngiti ang pananggalang
Mula sa mga kaibigang akalang nakatutulong
Sa pagbibigay ng payo at mga kuwento tungkol sa iyo

Doon, doon na lang bumabalik

Iyon ang maling pagkakaintindi nila
Na ang tayo ay tanging parte ng isang alaala
Higit pa sa mga eksena sa pelikula
Damdamin ko ang sinasabuyan
Ng iba’t ibang pangamba

Kailan kaya matututong lumayo?

Kailan maghihilom ang sugat ng alaala mo?

Ngayon ay hinihintay pa rin
Pagbabalik ng alaala nating dalawa,
Pero mukhang ako na lang ang nag-aabang
Ako na lang muna ang magpapakalaya

Desisyon ko ba ay mali?
Hindi.
Alam kong magiging masaya rin ako sa huli.
—–
Isang tulang isinulat para sa hiling ng isang kaibigan. Sana makalaya na siya.

Pasa sa Katawan, Puso

Masakit mahulog
Lalo na kung biglaan
Kahit pa nga dahan-dahan
Babagsak pa rin sa dulo

Magugulat sa una
Hindi papansinin
Mararamdaman ang kirot
Pero

Babaliwalain

Itutulog na lamang
Ngunit paggising sa umaga
Makikita na ang nangingitim na marka

Sana sa ganitong paraan lang
Nahuhulog ang tao
Pero hindi

Minsan dahan-dahan
Di pinapansin
Nahuhulog na pala
Pilit babaliwalain

Mas mahirap pa nga
Kung di nalalaman nung isa
Nakasasakit na pala
Wala man lang nagsasabi sa kanya

May kirot sa nahulog

Babaliwalain

Kalilimutan na lang siguro

May patutunguhan pa ba ito?

Maliban sa pasalampak na hulog
Magkakalamat pa ang puso

Para saan?

Sa wala.

Di naman niya alam.

——
Dala ng pagmumuni-muni at usapan noong nakaraang Linggo. Itigil na nga ito.