Pasa sa Katawan, Puso

Masakit mahulog
Lalo na kung biglaan
Kahit pa nga dahan-dahan
Babagsak pa rin sa dulo

Magugulat sa una
Hindi papansinin
Mararamdaman ang kirot
Pero

Babaliwalain

Itutulog na lamang
Ngunit paggising sa umaga
Makikita na ang nangingitim na marka

Sana sa ganitong paraan lang
Nahuhulog ang tao
Pero hindi

Minsan dahan-dahan
Di pinapansin
Nahuhulog na pala
Pilit babaliwalain

Mas mahirap pa nga
Kung di nalalaman nung isa
Nakasasakit na pala
Wala man lang nagsasabi sa kanya

May kirot sa nahulog

Babaliwalain

Kalilimutan na lang siguro

May patutunguhan pa ba ito?

Maliban sa pasalampak na hulog
Magkakalamat pa ang puso

Para saan?

Sa wala.

Di naman niya alam.

——
Dala ng pagmumuni-muni at usapan noong nakaraang Linggo. Itigil na nga ito.

Laro Tayo

Ang mga batang nagtatakbuhan
Bitbit-bitbit ang pares ng tsinelas
Sa dalawang palad na nakabukas
Kasabay ng mga ngiting sagad-sagad
Mistulang walang problemang inaalala
Kundi ang matapik ang susunod
Magiging taya at magsisi-hagulgol
Sa nakatutuwang pagtilapon
Ng kaibigang natalisod

Mapupuno ang kalsada
Halakhak, patutsyada’t sigawan
Ng mga musmos na nag-uunahan
Upang matapos ang laro ng buong tapang
Lulubugan ng araw na puno ng pawis at dumi sa katawan
Pero ngiti pa rin ang kanilang ibabaon
Sa pagsalubong sa nakahandang hapunan

Sayang hindi na ito ang pumupuno
Sa kalsadang nilalakaran ng marami ngayon
Nawala ang mga batang nagrarambulan
Tanging sa alaala at panaginip na lang yata makikita
O kapag pinilit maglaro sa klase sa eskwelahan
Doon na lang matatanaw ang kinalakihang kasiyahan
Ngunit mga nakasimangot na mukha ang babati
Sa larong pinaghihirapang saglit na balikan
Sana kahit ngayon ay makatagpo
Magyayaya ng “Laro tayo!”

Ang tunguhin ko ay paiba-iba
Napapanahon o sadyang kakaiba
Walang tumatagal upang aking makita
Malaking pagbabago sa aking pag-iisa

Mahigit sa dalawang dekada
Ang pagmamasid sa madla
Upang maging katulad nila
Ngunit sa huli ay hindi makilala

Tanging laman ng puso ng kapamilya
Pero walang higit na nagpadama
Sa daan upang maging masaya
Kasama ng isang taong nakatadhana

Takbo ng kapalaran ay inalala
Makasasabay ba o maisasalba
Haharapin ang katotohanang di kinakaya
Maliliit na hibla ng pag-ibig na itinaya

Museong Salamin

Apat na sulok ang lalakbayin
Bago lisanin ang nakaraang madilim
Pero paano matatapos
Kung ang pader ay salamin?

Walang katapusan ang pag-ikot
Dumudoble ang sulok sa bawat tingin
Dumadagundong ang pintig ng puso
Nagbabadya o nagpapaalala

Mag-ingat ka sa anumang paparating

Sulyap sa kaliwa may litratong dala
Panahon ng bata pa’t walang problema
Tanging pag-iyak sa nasirang laruan
Pagkatalisod o pagkatalo sa larong taguan

Kabig sa kanan ay may estatwang kahoy
Nakatitig, nakalahad ang palad
Tutulong o nanghihingi ng tulong
Ito ang dala ng museong salamin

Sa aking panaginip lamang nakalalayo
Tunay na ngayong nilalakaran at nilalamon
Ng paulit-ulit na sulyap sa parehong panahon
Alaalang ibinabaon pero nangingibabaw sa maghapon

Walang lugar na matatakbuhan
Katinuan ay hahabulin na rin hanggang mapagod
Sa tunay na sulok ng silid na kabaong
Matapos basagin ang mapanlinlang na anino

Ano na ang plano mo?

Maraming bagay ang nawawala sa mundo
Ilan? Anu-ano?
Lahat
Kaya ano na ang gagawin mo?

Wala. Ewan. Siguro meron
O puedeng bahala na si Batman
Tanga!
Ikaw din naman eh!

Marami kang ideya at pangarap
Eh ano naman?
Wala
Hindi ka ba kikilos para…

Maabot iyong masayang hinaharap
Oo, puede rin kaso and drama
Gaga!
Tama na, nakakailan ka na a!

Happy endings and successes are made to happen
Tumpak! Ba’t English?
Profound
Nagmamaganda ang pangit

Mahirap iyon kasi sabog ang utak ko
Di nga? Alugin mo pa
Baliw
‘yun! Nakuha mo rin sa wakas!

Masarap mangarap at magplano
Pero ano? Mahirap gawing totoo?
Maybe
Magulong usapin, dilikadong tunguhin

Kung mas bata pa sana ako
Siguro puro sulat at plano
Mapusok
Walang landas na di haharapin

Mas mahirap kasi puso ang umiiral
Puso nga ba o utak?
Damdamin
Madalas kaba at luha

Ano na ang plano mo?

Sugat

Minsan nasugatan ka na pala pero hindi mo pa alam. Nagpadala ka lang sa bugso ng damdamin, maaaring saya o lungkot. Sobra-sobra. Malilingon mo lang at mapapansin ang sugat kapag kumikirot na ito. Nagmistulang may ilang daang karayom ang unti-unting tumutusok dito. Tumutulo na pala minsan ang iilang patak ng dugo sa iyong balat pero para kang tanga o manhid lang talaga na hindi ito agad naagapan. Kaya sa pagkakita mo rito ay kailangan mo na ng alkohol, bulak, at lakas ng loob. Dahil kapag alam mo, mas sumasakit. Kahit pa noong iilang minuto lang ay parang walang pakiramdam ito.

Matatawa ka pero sa loob-loob mo ay pinipilit mong alalahanin kung saan at kailan mo nakuha ang sugat na iyon. Inaalam at iniintindi ang nagdulot ng sugat na iyon. At habang ipinapatak mo ang alkohol sa bulak ay ipinagdarasal mo na maghilom ng maayos ang sugat para hindi na magkaroon ng peklat at magbabalik sa iyong hindi kaaya-ayang alaala.