Kumusta, bagong umaga?

Masakit ang bati ni Haring Araw
Pilit namamaso, nagpapapikit
Sinasabi ang oras ng paglabas
Sapagkat may mga ipabibitbit

Magtutulak sa iba sa tarangkahan
May pagbati pa ng hikab maging isang
Mahabang pagbagtas ng mga braso at
Balikat na naninigas mula pa sa
Papag na gawa sa sementong malamig

Gagawin ang lahat para sa kalam
Ng sikmura ng isa’t nagpumilit
Sumama, mapa-bata o matanda
Ito ang pagbati ng Haring Araw

Sa kalye ipagpapatuloy ang bitbit
Mga kayamanang sa kanila lamang
Tinapon, kinalimutan ng iba pa
Sa bumabating palad pa ilalahad
O puede ring dadamputin, isasalba

Masakit ang bati ni Haring Araw
Pilit namamaso, nagpapapikit
Sinasabi ang oras ng paglabas
Sapagkat may mga ipabibitbit

Pamamaalam

Pasalansang ayos ng nararamdaman sa pamamaalam
Bitbit ang ngiti sa mukha na may nangingilid na luha
Ikinukubli, tanging tabing sa nag-aapoy na kalangitan
Ito na nga lang kaya ang ating huling makukuha?

Ang yapak ng mga paa, kaliwa, kanan, isa, dalawa
Bilang ng takbo ng dumadagundong tibok ng puso
Pilit sinasabayan ang yapak ngunit laging nauuna
Ikaw, ako, tayong lahat ay nalilito papunta sa dulo

Ano ba ang ating makikita, lungkot o saya?
Mga minahal ba ay malugod na sasalubong sa may bukana
O tanging magpapaalala ng mga paghihirap at dusa?
Dito siguro talaga ipagpapatuloy ang paghuhulaan
Ang kuwentong kinalimutan sa ating kabataan
Maging sa pangarap na tinalikuran nang walang alinlangan

 

Alalahanin sa Ngayon

Paano nga ba lubusang kumawala
Sa gapos, sa hapis ng kahapon?
Isang tula, siguro isang pelikula
Iyon lamang ang mga inakalang tama

Sa loob lamang ba ng tatlo hanggang limang minuto
O sa isa hanggang dalawang oras makalalaya
Maipahihiwagtig ang nadarama,
Hakbanging dapat tuluyang ipanukala

Ganoon lang ba kadali?

Lumaki sa piling ng kaginhawaan
Bagong sibol ng sigla ng kabataan
Inanod ang mga ideyolohiya,
Inakalang mga kuwentong barberong dala ng nakatatanda

Kapag naiba ang naging pagbasa,
Lumalaki ang hinala ng mga nakakikilala
Rebelde, aktibista, pakawala
Walang paki sa paglago ng bansa

Sino ba talaga ang nagsasabi
Ng tunay na hakbang
Makatutulong sa bayang sinisinta

Bayan, kabayanihan
Wala na bang talaga?

Kapag ang isa ay piniling lumihis sa malawakang paniniwala
Isinasantabi na rin ba siya ng lipunang kinabibilangan?

Pagtutol na ito ay kinatatakutan
Ng mga namumunong pilit na nagpapasubo
Ng huwad na paniniwala’t tiwala
Paglaban daw na ito ay walang halaga

Bakit sila ngayon nababahala?

Indio. Bobo. Filipino.

Nababago ang ngalang pakilala
Ngunit alin ang mas pipiliin
Ang matawag ng ganito
O ang matakot at malunod
Mamatay na nakagapos?

Paghihintay sa Alaala

Gaano katagal ang isang taon para makalimot?
Inisip na tama ang naging desisyon
Lumayo para lumago at matuto
Pero ngayon, puso ang nadudurog

Sa kuwento na lamang nakikita
Di man lang sa panaginip nabuo ang alaala
Nagsulat, nanuod, nagbasa, naglaho ng lubusan
Ginawa ang lahat para ikaw ay makalimutan

Pero sa iilang pasaring na lang lumalaya
Bawat litanyang iniiwasan, kalasag ng ngiti ang pananggalang
Mula sa mga kaibigang akalang nakatutulong
Sa pagbibigay ng payo at mga kuwento tungkol sa iyo

Doon, doon na lang bumabalik

Iyon ang maling pagkakaintindi nila
Na ang tayo ay tanging parte ng isang alaala
Higit pa sa mga eksena sa pelikula
Damdamin ko ang sinasabuyan
Ng iba’t ibang pangamba

Kailan kaya matututong lumayo?

Kailan maghihilom ang sugat ng alaala mo?

Ngayon ay hinihintay pa rin
Pagbabalik ng alaala nating dalawa,
Pero mukhang ako na lang ang nag-aabang
Ako na lang muna ang magpapakalaya

Desisyon ko ba ay mali?
Hindi.
Alam kong magiging masaya rin ako sa huli.
—–
Isang tulang isinulat para sa hiling ng isang kaibigan. Sana makalaya na siya.